Het @-teken stond ooit voor een amphora. Een kruik wijn, of graan, met een vaste inhoud die kooplui gebruikten om prijs per eenheid te noteren. Geen speciaal teken voor een nieuw medium, maar een afkorting die al eeuwen meeging in de boekhouding van Italiaanse handelaars.
De historicus Giorgio Stabile vond het bewijs in een brief uit 1536, geschreven door een Florentijnse koopman. Daarin staat @ gewoon tussen de cijfers, als onderdeel van een prijsberekening. Geen curiositeit, geen versiering. Gewoon boekhouding.
Wat me bleef bijblijven is dat het teken die functie eeuwenlang behield, ver buiten Italië. In het Spaans en Portugees heet @ nog altijd arroba, naar een oude gewichtsmaat. Terwijl wij er hier gewoon ‘apenstaartje’ van maakten, zonder enige connectie meer met wijn, graan of gewicht. Twee talen, hetzelfde teken, een compleet ander verhaal erachter.
En dan komt Ray Tomlinson, 1971, op zoek naar een teken om een gebruikersnaam van een computernaam te scheiden in wat de eerste e-mail zou worden.
Tomlinson zei zelf dat hij simpelweg naar zijn toetsenbord keek en @ koos omdat het nergens anders voor gebruikt werd. Geen symboliek, geen lang nadenken. Het stond daar, het deed niets, dus het kon iets nieuws betekenen.
Vijfhonderd jaar wijnmaat, en dan in een paar seconden overschreven door een teken dat toevallig vrij was op een toetsenbord.
