Dayuse verhuurt hotelkamers overdag. Niet voor de nacht, wel van pakweg negen tot zeventien uur, aan een fractie van de prijs. Resortpass verkoopt dagpassen voor het zwembad, de spa of het strand van luxehotels, zonder dat je er slaapt.
Wat allebei doen: het hotel uit elkaar halen en de stukken apart verkopen.
Een kamer die twee keer per dag verhuurd wordt
Dayuse is Frans, opgericht in 2010 door David Lebée. Die kwam niet uit de tech maar uit de hotelsector zelf, hij werkte onder meer bij Hôtel Costes in Parijs. Aan de balie kreeg hij regelmatig de vraag of iemand een kamer kon krijgen voor een paar uur overdag, en daar was gewoon geen systeem voor.
De logica is simpel als je ze eenmaal ziet. Een gast checkt uit rond elf uur, de volgende checkt in rond drie. Die kamer staat vier uur leeg, is al gepoetst, kost het hotel niks extra. Verkoop je dat venster, dan verhuur je dezelfde kamer twee keer op één dag.
Het lastige zat niet in de logistiek maar in de reputatie. Een hotelkamer per uur had lang één associatie, en die was niet “productieve namiddag”. Dayuse heeft daar jaren tegen moeten duwen met woorden als daycation en microstay. Nu zit het platform in achtentwintig landen met een goeie achtduizend hotels en zo’n 1,9 miljoen boekingen per jaar. De helft van de klanten zijn lokale mensen die gewoon een namiddag aan een zwembad willen, geen reizigers.
Waar dit voor ons echt handig is: een lange tussenstop of een vlucht die pas laat vertrekt. Een douche en een bed van drie tot acht in plaats van acht uur op een luchthavenstoel. In België is Getadayroom actief, Dayuse zit vooral in de grotere steden.
Het zwembad zonder de kamer
Resortpass komt uit een andere hoek maar landt op dezelfde plek. Amanda Szabo verhuisde in 2016 naar San Diego, zag daar hotels met zwembaden en spa’s waar ze graag zou zitten, en had geen enkele reden om er te slapen. Ze woonde er.
Dat werd een platform. Je koopt een dagpas, je gebruikt het zwembad, de spa, de fitness, soms een cabana of een stuk privéstrand, en je gaat ’s avonds gewoon naar huis. Ondertussen zijn er meer dan tweeduizend hotels aangesloten in een goeie vierhonderd Amerikaanse steden, plus Mexico en de Cariben, en loopt er een wereldwijd akkoord met Hilton.
In Europa stelt het weinig voor. Onze hotels hebben zelden een zwembad waar je een namiddag aan wil doorbrengen, en de dichtheid van luxeresorts ligt hier gewoon anders. Voor een Amerikaanse voorstad met vijf resorts binnen twintig minuten rijden is het een ander verhaal.
Wat er eigenlijk gebeurt
Een hotelovernachting is altijd een pakket geweest. Bed, douche, ontbijt, zwembad, receptie, de nacht zelf. Je kocht het in één keer of je kocht het niet.
Die bundel valt nu uit elkaar. De uren gaan apart, de faciliteiten gaan apart, en straks vermoedelijk nog wat anders. Luchtvaartmaatschappijen hebben exact dezelfde beweging gemaakt met bagage, stoelkeuze en instapvolgorde, en dat voelde toen als iets afpakken. Hier voelt het omgekeerd, als iets waar je vroeger niet aan kon.
Dat verschil zit hem denk ik volledig in het startpunt. Bij de luchtvaart werd een bestaand pakket uitgekleed en stuk per stuk teruggevraagd. Bij de hotels wordt leegstand verkocht die anders leegstand bleef. Niemand verliest zijn zwembad omdat iemand anders er een dagpas voor koopt.
Voorlopig toch. Ik ben benieuwd wat er gebeurt met de prijs van een gewone overnachting zodra hotels merken dat die twee losse stukken samen meer opbrengen dan één nacht.
