Möbiusstrip dus. Je kent het wel, ook al herken je de naam misschien niet meteen: dat strookje papier waar je een halve draai in legt voor je de uiteinden aan elkaar plakt. Ik kwam het weer tegen en het bleef hangen, zoals dat gaat.

Wat me eraan blijft fascineren is dit. Neem een gewone ring van papier. Die heeft een binnenkant en een buitenkant, twee aparte vlakken. Geef je het papier een halve draai voor je het sluit, dan zijn die twee kanten ineens een. Eentje. Je kan met een potlood een lijn trekken over de hele strip, zonder ooit je potlood op te tillen, en je komt uit waar je begon. Ondertussen heb je wat een binnen- en buitenkant leek allebei beschreven.

Hetzelfde met de rand. Een gewone ring heeft twee randen, boven en onder. De Möbiusstrip heeft er een. Eentje, die in zichzelf doorloopt.

Het mooie is dat je het niet hoeft te geloven op mijn woord. Een strookje papier, een schaar, plakband, twee minuten. Halve draai, plakken, potlood erop. Je intuïtie zegt de hele tijd dat het niet klopt, en je vinger bewijst rustig dat het wel klopt.

Knip de strip overlangs doormidden, netjes over die potloodlijn. Bij een gewone ring krijg je dan twee ringen. Bij de Möbiusstrip niet. Je krijgt een lange lus die nu een hele draai heeft in plaats van een halve, en die dus weer wel twee kanten heeft. Knip die op zijn beurt door en je krijgt twee lussen, in elkaar gehaakt, die je niet uit elkaar krijgt zonder te scheuren.

Ik kan dat netjes navertellen, maar ik kan het je niet echt laten zien met woorden. Dat is denk ik wat me erin pakt: het is wiskunde die je niet hoeft te kunnen, je moet ze gewoon in je handen houden. August Möbius beschreef het in 1858, en honderdvijfenzestig jaar later is een knipschaar nog altijd de beste uitleg.